Jestem fanem Simpsonów od dziecka – serial towarzyszył mi przy śniadaniach, odrabianiu lekcji i wszystkich możliwych okazjach. Te żółte ludziki, ten sarkazm, ten absurdalny humor… to całe moje dzieciństwo w pigułce. A gry? O matko, gry! Od starych arcade’ówek, przez bijatyki, po te wszystkie przyzwoite (i mniej przyzwoite) adaptacje – kochałem wszystko, co miało w tytule „The Simpsons”. Ale Hit & Run to zupełnie inna liga.
Grałem w to godzinami, aż płyta DVD w PlayStation 2 zaczęła błagać o litość i po prostu padła. To było GTA dla tych, którzy wolą pączki od przemocy ulicznej – lżejsza, śmieszniejsza, ale równie uzależniająca gra dla fanów szalonej rodzinki.
I nagle, w 2026 roku, ktoś mówi: „hej, wrzucimy to na Dreamcasta”. Modder o ksywce maximqad – ten sam gość, który wcześniej zmusił Dreamcasta do uruchomienia Counter-Strike’a i Half-Life’a – wziął się za Hit & Run. Na razie mamy tylko jeden screen, kolory trochę wyblakłe, tektury rozlazłe, wszystkowygląda jakby było w bardzo wczesnej alfie, ale samo to, że menu się uruchamia i widać charakterystyczne budynki Springfield… jestem w totalnym szoku!
Ogromny szacun dla całej retro społeczności, która nie pozwala Dreamcastowi umrzeć. Ta konsola miała tak krótki żywot komercyjny, a mimo to ludzie wciąż wyciągają z niej rzeczy, o których Sega mogła tylko marzyć. GTA 3? Jest. Star Fox 64? Jest. Half-Life? Jest. A teraz jeszcze Springfield z Homerem za kółkiem. To dowód, że prawdziwa pasja nie zna daty przydatności do spożycia.
Trzymam kciuki najmocniej jak potrafię, żeby maximqad doprowadził projekt do końca i żebyśmy niedługo mogli odpalić to cudo na oryginalnym sprzęcie (albo emulatorze, chociaż jak chcecie pograć w to na emulatorze to nie musicie czekać i uruchomić po prostu wersję z PS2 na PCSX2).
W końcu Dreamcast to jedna z najbardziej niedocenionych konsol ever. Czas, aby i na niej pojawiły się ciekawe, i grywalne tytuły. Nawet 25 lat po zakończeniu produkcji tej konsoli.
