Seria Max Payne to jedna z tych marek, które na zawsze zdefiniowały klimat wczesnych lat dwutysięcznych – cyniczny, filmowy i bezlitośnie stylowy. Dla wielu graczy konsolowych był to pierwszy prawdziwy kontakt z bullet time, zanim „slow-motion” stało się modnym dodatkiem do każdej kolejnej strzelaniny. Max Payne stawiało na narrację, atmosferę i odczucie każdego wystrzału – zamiast taktyki oferowało czysty, kinetyczny spektakl okraszony noirowym monologiem wewnętrznym i komiksowymi wstawkami fabularnymi. Na PlayStation 2 seria doczekała się dwóch odsłon, które do dziś pozostają jednymi z najlepiej zrealizowanych portów akcji tamtej generacji.
Obie części łączył niepowtarzalny klimat zimowego Nowego Jorku, zaśnieżone ulice, ciemne magazyny i zdradliwi sojusznicy, którzy okazywali się wrogami dokładnie w najgorszym możliwym momencie. Charakterystyczne spowolnienie czasu podczas strzelaniny, efektowne skoki z bronią w rękach i gęsta, literacka narracja Maxa budowały coś, czego w tamtych czasach na konsolach po prostu nie było. Niestety, ograniczenia sprzętowe PlayStation 2 sprawiają, że dziś obie gry mogą wyglądać surowo – rozmyte tekstury, ziarniste twarze postaci i ekrany ładowania, które pamiętają czasy, gdy cierpliwość była cnotą gracza. I właśnie dlatego teraz jest idealny moment, by do Maxa wrócić.
Przygotowaliśmy tekstury HD do obu gier z serii Max Payne na PlayStation 2, zaprojektowane z myślą o emulatorze PCSX2. Dzięki nim lokacje odzyskują ostrość i czytelność – ciemne korytarze, mokre chodniki i industrialne wnętrza wyglądają znacznie lepiej, zachowując przy tym oryginalny, mroczny charakter. Znikają najbardziej rażące oznaki epoki, a szczegóły środowiska – których autorzy portów nigdy nie mieli szans pokazać na pełnym blasku – wreszcie da się docenić na współczesnych monitorach.
Max Payne
Wydany w 2001 roku na PC, a rok później przeniesiony na PlayStation 2, był rewolucją w świecie gier akcji. Za port konsolowy odpowiadało studio Rockstar Toronto, a wydawcą – Rockstar Games. Gra opowiadała historię detektywa NYPD, który po brutalnym morderstwie rodziny trafia w sam środek spisku łączącego przestępczość zorganizowaną, farmaceutyczny eksperyment i skorumpowanych urzędników. Fabuła podana była w formie komiksowej – statyczne panele z rysowanymi twarzami i pełnym udźwiękowieniem zastępowały drogie cutscenki i nadawały tytułowi unikalny charakter.
Port na PS2 radził sobie zaskakująco dobrze. Bullet time działał płynnie, sterowanie zaadaptowano pod pady bez większych kompromisów, a mroczna atmosfera zimowego Nowego Jorku – od zaśnieżonych dachów po klaustrofobiczne tunele metra – przeniosła się na konsolę bez utraty charakteru. To była gra, która udowodniła, że PlayStation 2 potrafi udźwignąć coś więcej niż wyścigi i bijatyki.
Max Payne 2: The Fall of Max Payne
Dwa lata później, w 2003 roku, na PS2 pojawiła się kontynuacja. I tu Rockstar Toronto znów stanął na wysokości zadania. The Fall of Max Payne była grą krótszą od poprzedniczki, ale dojrzalszą pod każdym względem – mroczna historia miłosna z Moną Sax w roli głównej, ulepszona fizyka obiektów, dopracowane animacje i znacznie bardziej naturalne dialogi tworzyły doświadczenie bliższe filmowi noir niż typowej strzelaninie. Max przestał być anonimowym mścicielem, a stał się postacią z prawdziwymi słabościami i wątpliwościami – co jak na 2003 rok było na konsolach rzadkością.
Mechanicznie gra rozwinęła system walki o nowe możliwości – przeciwnicy reagowali na otoczenie, a bullet time nabrał jeszcze większej precyzji. Port na PS2 utrzymał wysoki poziom oryginału, choć przy bardziej dynamicznych strzelaninach sprzęt czasem dawał odczuć swoje ograniczenia. Mimo to The Fall of Max Payne na PlayStation 2 to dziś pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce przypomnieć sobie, jak wyglądał szczyt narracyjnych gier akcji tamtej ery.
Na zakończenie, jak zawsze, pytanie do was. Jaką kolejną serię z PlayStation 2 chcielibyście zobaczyć w wersji z teksturami HD?
Dajcie znać w komentarzach – wasze propozycje mogą zdecydować o następnym projekcie.
