W 1993 roku świat gier arcade zaczynał flirtować z trójwymiarem. Poligony dopiero raczkowały, a gracze dopiero co oswoili się z grafiką w stylu Virtua Racing. I wtedy Sega wypuszcza Dark Edge – eksperymentalną bijatykę na automaty System 32, która na pierwszy rzut oka wygląda jak kolejna dwuwymiarowa gra walki… dopóki nie zacznie się walka. Wtedy wszystko – dosłownie – wychodzi poza ekran.
To gra, która wyprzedziła swoją epokę, ale… również wykoleiła się z torów grywalności. Dziwna, odważna i dziś już niemal zapomniana. Ale warto do niej wrócić – choćby z ciekawości.
Fabuła.
Akcja dzieje się w XXV wieku, gdzie ludzkość została zniewolona przez superkomputer – taką cybernetyczną wersję Wielkiego Brata. Ludzie są traktowani jak bateryjki dla maszyny, trochę jak w Matrixie, tylko że 6 lat wcześniej. Nieliczni buntownicy zrywają się z cyfrowej smyczy, by stanąć do walki – nie tylko o siebie, ale i o wolność całego gatunku. Superkomputer nie pozostaje bierny – wysyła swoich zabójców, by zlikwidowali śmiałków.
To typowy motyw „rebelianci kontra system”, ale idealnie wpisujący się w klimat arcade lat 90., gdzie fabuła była tylko pretekstem do rozwałki. I trzeba przyznać – koncept był całkiem ambitny.
Gameplay: 8-way movement, czyli chaos (nie) kontrolowany
Dark Edge nie korzysta z polygonów, jak Virtua Fighter, który powstawał równolegle. Zamiast tego sięga po technologię Super Scaler – sprawdzoną wcześniej w grach typu After Burner czy OutRun. Sprite’y postaci i elementów tła są płaskie, ale dynamicznie skalowane i przesuwane, co daje iluzję głębi.
I to nie jest tylko trik wizualny – gra naprawdę pozwala poruszać się po całym ekranie, nie tylko w lewo/prawo, ale także w przód/tył. To pierwsza bijatyka z pełnym ruchem w ośmiu kierunkach.
Brzmi świetnie? Na papierze – tak. W praktyce – zaczyna się jazda bez trzymanki.
W przeciwieństwie do przyszłych bijatyk 3D, w których kamera rotuje razem z postaciami (np. Tekken, Virtua Fighter), tutaj kamera jest statyczna. A to oznacza, że każda zmiana pozycji bohatera względem tła może zmieniać kierunki sterowania. Przykład?
Gdy postać stoi lewą stroną do ekranu, ↘ to atak do przodu. Ale jeśli kamera teraz pokazuje jej plecy, ↘ może nagle oznaczać… cofnięcie się.
Takie przetasowania kierunków skutkują tym, że specjalne ruchy wykonuje się na oślep. Gra rejestruje tylko sześć kierunków, więc ćwierć- i pół-kółka wykonuje się „po staremu”, jak w bijatykach 2D. Ale przez ciągłe zmiany „lewo/prawo”, większość prób kończy się pudłem. Efekt? Frustracja.
Gra jest trudna nawet na najniższym poziomie – AI nie musi ogarniać kierunków, więc gracz dostaje srogie baty. A do tego – mimo wszystko – całość można skończyć w 20 minut… jeśli jesteś maszyną.
Galeria
Dark Edge dzisiaj.
Dark Edge to ambitna porażka. Gra, która mogła być rewolucją, ale pogubiła się we własnym pomyśle. Warto ją poznać jako relikt czasów szalonych eksperymentów, kiedy Sega kombinowała, jak przenieść bijatyki do 3D bez użycia poligonów. To nie jest gra, do której wracasz dla funu. To gra, którą odpalasz raz – by docenić, jak daleko zaszliśmy.
Dla fanów historii gier – pozycja obowiązkowa. Dla reszty – raczej techniczne kuriozum.
Bijatyka 3D, która chyba sama się zgubiła w trzecim wymiarze
- Wczesna próba bijatyki 3D w stylu arcade
- Nietypowy klimat i stylistyka postaci
- Prosta, szybka akcja
- Drewniane sterowanie i kamera
- Mała liczba postaci i ciosów
- Bardzo ograniczona głębia rozgrywki
Eksperymentalna bijatyka 3D – ciekawa historycznie, ale toporna i bardzo uboga gameplayowo.
