Musashi: Samurai Legend (2005)

Są gry, które nie muszą być perfekcyjne, by zostawić po sobie niezatarte wspomnienia. Są tytuły, które mimo swoich niedoskonałości potrafią wciągnąć gracza w kolorowy wir przygody, oferując coś, czego dziś dramatycznie brakuje w branży – szczerą, niewymuszoną zabawę. Musashi: Samurai Legend to właśnie taka produkcja – nieokrzesany diament z 2005 roku, który dla wielu graczy stał się symbolem pewnej epoki, czasów gdy japońskie studia nie bały się eksperymentować z konwencjami i tworzyć gry pełne osobowości.

Sequel kultowego Brave Fencer Musashi z PlayStation spotkał się z mieszanym przyjęciem krytyków i fanów oryginału. Niektórzy zarzucali mu zbyt drastyczne odejście od formuły poprzednika, inni krytykowali niepoukładany system walki. Ale czy te zarzuty są całkowicie uzasadnione? Czy Musashi: Samurai Legend to rzeczywiście nieudany eksperyment, czy może niedoceniona perła, która zasługuje na drugie spojrzenie? 

Twórcy i geneza gry

Historia powstania Musashi: Samurai Legend jest fascynująca sama w sobie, szczególnie w kontekście porównań z innymi kontrowersyjnymi sequelami Square Enix. W przeciwieństwie do Valkyrie Elysium, które zostało zlecone zewnętrznemu studiu Soleil, Musashi 2 powstawało w macierzystym gnieździe Square Enix, a co więcej – za stery projektu ponownie usiadł Yoichi Yoshimoto, twórca oryginalnego Brave Fencer Musashi. To niezwykle istotny szczegół, który stawia tę produkcję w zupełnie innym świetle.

Yoshimoto miał wyraźną wizję – chciał stworzyć grę, która będzie odzwierciedlać ducha tamtej epoki, połowy lat 2000., gdy japońskie studia szalały z kreatywnością, próbując znaleźć nowe sposoby na zaprezentowanie akcji w czasie rzeczywistym. Gra wydana została w 2005 roku na PlayStation 2 i od pierwszego spojrzenia było widać, że twórcy postawili na odważne rozwiązania estetyczne. Zamiast realizmu, który wtedy dominował, zdecydowano się na cel-shadingowy styl graficzny, który idealnie komponował się z charakterystycznym designem postaci autorstwa Tetsuyi Nomury.

Sam fakt, że za projektem stał ten sam człowiek, co za oryginałem, czyni radykalną zmianę stylu i podejścia do rozgrywki jeszcze bardziej intrygującą. Yoshimoto najwyraźniej nie chciał tworzyć bezpiecznego sequela – pragnął eksperymentować, ewoluować, a może nawet zrewolucjonizować własną wizję. Czy mu się to udało? To zależy od perspektywy, ale jedno jest pewne – Musashi: Samurai Legend to autorska wypowiedź kreatora, który nie bał się ryzyka.

Fabuła

Historia Musashi: Samurai Legend to czysty, nieskrępowany konwencjami sen o feudalnej Japonii, która spotkała się z cyberpunkiem i nie widzi w tym żadnego problemu. Fabuła rozpoczyna się w sposób klasyczny dla tego typu produkcji – zła korporacja (bo kto inny?) wysyła swoje armie ninja, by siać spustoszenie i wykraść coś niezwykle cennego. Oczywiście nasz bohater musi to wszystko odzyskać i przywrócić porządek.

Brzmi znajomo? Owszem, ale diabeł tkwi w szczegółach. Gra podchodzi do swojej narracji z przymrużeniem oka, nieustannie bawiąc się cliché gatunkowymi. Mamy tu tajne spotkania złoczyńców zasiadających na krzesłach wiszących nad pozornie bezdenną otchłanią – dokładnie takie, jakie znamy z dziesiątek innych gier. Mamy gigantycznego wieloryba, który jest jednocześnie centrum handlowym, w którym mieszka właściwie cała populacja tego świata. Mamy gigantyczne roboty, ninja na motocyklach i odrzutowe deski surfingowe. To wszystko brzmi absurdalnie? Dokładnie o to chodzi.

Musashi: Samurai Legend to gra, która celebruje absurd młodzieńczych fantazji. To świat stworzony przez nastolatka, który zmiksował wszystkie swoje ulubione rzeczy i postanowił stworzyć z tego spójną całość. I jakimś cudem to działa. 

Klimat opowieści balansuje gdzieś między The Bouncer a pierwszym Kingdom Hearts, z domieszką typowo japońskiej fantastyki science-fiction. To comfort food w najczystszej postaci – znajomy, ciepły, lekko nostalgiczny, i nie udający, że jest czymś więcej.

Wykonanie

Wizualnie Musashi: Samurai Legend to absolutny hit. Decyzja o wykorzystaniu techniki cel-shadingu była strzałem w dziesiątkę, który pozwolił osiągnąć coś, czego nie udało się wielu innym produkcjom tamtej ery – postacie wyglądają niemal identycznie jak ich koncepty artystyczne. Design Tetsuyi Nomury, znany z Final Fantasy i Kingdom Hearts, w tej oprawie prezentuje się najlepiej jak tylko może. Charakterystyczne, ekstrawaganckie stroje, niemożliwe fryzury i przeskalowane proporcje ciała – wszystko to zyskuje nowy wymiar dzięki kreskówkowemu renderingowi.

Świat gry jest żywo kolorowy, pełen kontrastów i fantazyjnych lokacji. Od neonowych korytarzy futurystycznych kompleksów, przez tradycyjne japońskie świątynie, po surrealistyczne przestrzenie, które wydają się ignorować prawa fizyki. Każda lokacja ma swoją osobowość i zapamiętuje się je nie przez realizm, ale przez unikalny design i atmosferę. Szczególnie imponujące są animacje śmierci wrogów – w zależności od tego, jakim ciosem zakończymy przeciwnika, jego ciało rozpadnie się w inny sposób, dodając satysfakcji każdej potyczce.

Warstwa audio również zasługuje na uwagę. Ścieżka dźwiękowa to mieszanka intensywnych, rockowych kawałków i spokojniejszych, melodyjnych kompozycji, które idealnie podkreślają zmienną naturę rozgrywki. Nie wszystkie utwory są hitami, ale te najlepsze zapadają w pamięć na długo. Muzyka w Musashi 2 to kolejny element budujący tę specyficzną, niepowtarzalną atmosferę – coś między shonen anime a wczesnym Square Enix.

Interfejs jest przejrzysty i funkcjonalny, choć momentami może wydawać się nieco przestarzały nawet jak na standardy PS2. To jednak drobnostka w porównaniu z ogólną spójnością wizualną całości. Gra po prostu dobrze się prezentuje i ma ten niepowtarzalny urok produkcji z połowy lat 2000., gdy japońskie studia były w szczytowej formie jeśli chodzi o oryginalność designu.

Rozgrywka

Tu zaczynają się schody – i trzeba o tym powiedzieć wprost. System walki w Musashi: Samurai Legend to jednocześnie największa siła i największa słabość tej produkcji. Z jednej strony mamy tu interesujące pomysły i mechaniki, które wyróżniają grę na tle konkurencji. Z drugiej – ich wykonanie pozostawia sporo do życzenia, a układ sterowania czasami wydaje się działać wbrew graczowi.

Podstawowy atak jest przypisany do przycisku kwadrat i wykonuje ustalony, pięciociosowy combo. Trójkąt odpowiada za powolne, pionowe cięcie dodatkową bronią – ruch praktycznie bezużyteczny w walce, służący głównie do otwierania specjalnych zamknięć. To frustrujące, że tak ważny przycisk jest zmarnowany na funkcję tak niszową. Dopiero połączenie L2 i trójkąta daje dostęp do specjalnych ataków związanych z ekwipowaną bronią dodatkową – ruchów kosztujących MP, które można wykorzystać zarówno w walce, jak i do rozwiązywania zagadek środowiskowych.

Ale to dopiero początek specyfiki sterowania. Gra oferuje system anulowania animacji, pozwalający przerywać podstawowe combo w inne ataki – jak pchnięcie czy wirujące cięcie. Problem? Te ruchy nie są przypisane do przycisków, ale do gestów wykonywanych lewym analogiem. Chcesz wykonać wirujące cięcie? Musisz pokręcić gałką. W ferworze walki może to prowadzić do frustrujących pomyłek i nietrafnych ciosów.

System parowania działa podobnie jak w Onimusha – naciskasz atak w odpowiednim momencie i kontrujesz wroga. Różnica? Timing jest na tyle wybaczający, że mechanika traci na znaczeniu. Z drugiej strony, kontry nie są instant-killami, więc brak tej ekscytującej satysfakcji z jednym ciosem eliminowania przeciwnika.

Prawdziwą perełką systemu jest mechanika kradzieży umiejętności, będąca rozwinięciem pomysłu z oryginału. Działa ona nieco jak w Castlevania: Curse of Darkness – musisz zablokować cel, wyprowadzić atak, a następnie w odpowiednim momencie nacisnąć przycisk, by wykraść zdolność. 

W praktyce walka sprowadza się często do spamowania pierwszego uderzenia combo, gdyż można je anulować samo w siebie przy odpowiednim timingu, co daje lepszą kontrolę i wyższe DPS niż pełne combo. To nie jest idealne rozwiązanie dla gry akcji, ale elastyczność systemu umiejętności i różnorodność broni dodatkowych ratują sytuację, oferując różne taktyczne podejścia do starć.

Levelowanie i rozwój postaci przypomina lekkie elementy RPG – można wybierać, w które statystyki inwestować punkty doświadczenia, kupować ekwipunek i przedmioty. To daje poczucie rozwoju, choć nie na tyle głębokie, by konkurować z prawdziwymi action-RPG.

Poziomy są stosunkowo liniowe, z okazjonalnymi ścieżkami bocznymi prowadzącymi do skarbów. To nie metroidvania – można wrócić do wcześniejszych lokacji z nowymi zdolnościami, ale takich miejsc jest niewiele. Design poziomów jest ciasny i kierunkowy, co niektórzy uznają za wadę, ale ja cenię to za klarowność i tempo.

Walki z bossami przypominają te z serii Zelda – mają wzorce zachowań i słabe punkty, które należy odkryć i wykorzystać. To bardziej łamigłówki niż testy umiejętności bojowych, co ponownie stawia pod znakiem zapytania gatunkową tożsamość gry. Musashi 2 to hybryda – beat ’em up z elementami action-adventure, platformówki i zagadek.

Galeria

Podsumowanie

Musashi: Samurai Legend to nie jest grą idealną, ale uroczo szczera. To produkcja z duszą, która nie udaje, że jest czymś, czym nie jest. Tak, system walki mógłby być lepiej przemyślany. Tak, sterowanie czasami frustruje. Tak, mechaniki nie są tak wypolerowane jak w najlepszych grach akcji tamtej generacji.

Ale jest w tej grze coś, czego dziś dramatycznie brakuje – autentyczna radość tworzenia. Czuć, że zespół Yoshimoto naprawdę chciał stworzyć coś wyjątkowego, mieszając gatunki i konwencje, nie bojąc się absurdu i przesady. Musashi 2 to czysta esencja lat 2000. – epoki eksperymentowania, gdy japońskie studia były w szczytowej formie kreatywnej i wypuszczały tytuły pełne charakteru, nawet jeśli nie zawsze idealnie wykonane.

Dla kogo jest ta gra? Przede wszystkim dla nostalgików, którzy pamiętają czasy PS2 i chcą poczuć ten specyficzny klimat ponownie. Dla fanów japońskiej stylistyki, którzy cenią design Nomury i cel-shadingową estetykę. Dla graczy szukających czegoś innego niż kolejny generyczny action game. I przede wszystkim – dla tych, którzy potrafią wybaczyć grze niedoskonałości w zamian za osobowość i oryginalność.

Grę bez problemu uruchomicie na emulatorze PCSX2.

Tak jak wciąż wspominam w moich wpisach, granie na emulatorach za pomocą klawiatury mija się z celem. Dlatego też polecam Wam te dwa modele padów:

• 8Bitdo SN30 w cenie ok. 116 złotych (dostępny na Allegro, X-kom)
• 8Bitdo Ultimate C w cenie ok. 134 złotych. (dostępny na Allegro, X-kom)

Sam używam 8Bitdo Ultimate C niemal od roku i nie mam z nim żadnych problemów. 

A teraz do Was – jeśli graliście w Musashi: Samurai Legend, podzielcie się swoimi wspomnieniami w komentarzach! Jakie były Wasze ulubione momenty? Czy również uważacie, że lata 2000. to złota era gier? A może macie inne tytuły z tamtego okresu, które zasługują na ponowne odkrycie? Czekam na Wasze opinie – dyskusja w komentarzach jest otwarta!