Bio F.R.E.A.K.S. (1998)

Bio F.R.E.A.K.S. to trójwymiarowa bijatyka wyprodukowana przez amerykańskie studio Saffire i wydana przez Midway na konsole PlayStation oraz Nintendo 64. Gra pierwotnie miała trafić do salonów gier, jednak ostatecznie ukazała się jedynie na domowych platformach. Akcja toczy się w dystopijnej przyszłości, gdzie Stany Zjednoczone rozpadły się na szereg prywatnych terytoriów zarządzanych przez potężne korporacje. Aby zapobiec chaosowi, powołano Secret Games Commission, która organizuje turnieje gladiatorów — Bio F.R.E.A.K.S. (Biological Flying Robotic Enhanced Armored Killing Synthoids) — mające na celu rozwiązywanie konfliktów między korporacjami.

Grafika

Grafika w Bio F.R.E.A.K.S. była na tamte czasy czymś niesamowitym. Modele postaci zachwycają szczegółowością, a animacje są płynne, pełne detali, takich jak wyraźne mimiki twarzy, charakterystyczne ruchy po utracie kończyny, czy realistycznie przedstawiona krew. Areny również prezentują się imponująco, oferując różnorodne efekty świetlne i szczegółowe tła, co dodaje głębi do rozgrywki. 

Jednym z głównych zarzutów wobec tej gry jest jej szara i monotonna paleta kolorów. Dominacja stonowanych, szarych odcieni sprawia, że cały obraz „zlewa” się w szarą papkę, na którą naprawdę ciężko patrzeć.

Jednak dziś, z perspektywy 2024 roku, zauważamy wiele niedociągnięć. W trakcie intensywnych momentów walki, modele postaci czasami tracą swoje detale i stają się rozmyte, co wybija z immersji. To celowe działanie, by uniknąć spowolnienia gry, ale w dzisiejszych czasach takie kompromisy naprawdę „bolą w oczy” Pomimo tego, graficznie Bio F.R.E.A.K.S. wciąż potrafi zaskoczyć, choć głównie jako ciekawostka z przeszłości.

Muzyka i dźwięk.

Oprawa dźwiękowa Bio F.R.E.A.K.S. jest solidna, chociaż nie bez pewnych zastrzeżeń. Muzyka jest utrzymana w rockowym, nieco grunge’owym klimacie, co dobrze komponuje się z mrocznym i brutalnym światem gry. Dźwięki tłumu i pojedyncze kwestie wypowiadane przez postacie w Bio F.R.E.A.K.S. rzeczywiście dodają grze pewnej atmosfery i pomagają budować klimat futurystycznych, brutalnych aren, gdzie korporacje walczą o dominację. Okrzyki bojowe postaci sprawiają, że gra wydaje się bardziej żywa i dynamiczna. Można wyczuć, że twórcy starali się oddać wrażenie uczestnictwa w spektakularnym widowisku, jakim są te walki na śmierć i życie.

Niemniej jednak, z perspektywy 2024 roku, te dźwięki wydają się mocno przestarzałe i nieprzystające do współczesnych standardów audio. Wiele z tych efektów brzmi płasko i powtarzalnie, co z czasem staje się monotonne i traci na intensywności. 

Galeria: Bio F.R.E.A.K.S.

Rozgrywka, czyli walimy po mordach.

Analizując mechanikę Bio F.R.E.A.K.S. z perspektywy współczesnego gracza, trudno nie zauważyć, że gra nie przetrwała próby czasu. Choć w swoim czasie mogła zaskakiwać szybkim tempem i brutalnością, a opcja odcinania kończyn przeciwnikom dodawała jej pewnego rodzaju wyjątkowości, to jednak podstawowy system walki wydaje się obecnie prosty i mało precyzyjny. Sterowanie jest sztywne i nieintuicyjne, co znacząco odbiega od płynności, jaką oferowały inne, bardziej dopracowane bijatyki tamtego okresu.

Brak możliwości wykonywania złożonych kombinacji ciosów czy głębszych mechanik bloku, takich jak kontry powoduje, że Bio F.R.E.A.K.S. sprawia wrażenie gry archaicznej i na siłę ograniczonej. Dziś te aspekty są podstawą w grach tego gatunku, a ich brak w tej produkcji tylko podkreśla, jak wiele jej brakowało do tytułów dostępnych w tamtym czasie.

Jednym z ciekawszych elementów mechaniki była możliwość latania za pomocą plecaków odrzutowych, co wprowadzało do walki pewien nowy wymiar. Niestety, nawet ta innowacyjna opcja nie zdołała uratować gry przed poczuciem, że jest raczej eksperymentalnym zbiorem pomysłów niż pełnoprawnym, dobrze zaprojektowanym tytułem. Dziś wiele z tych elementów wydaje się interesującymi koncepcjami, które jednak nigdy nie zostały w pełni rozwinięte ani dopracowane, co pozostawia wrażenie zmarnowanego potencjału.

Areny, na których toczymy walki, są niezwykle różnorodne, jednakże ich wykonanie bywa nierówne. Niektóre areny zostały zaprojektowane z ogromną dbałością o szczegóły, co widać po rozbudowanych elementach otoczenia i licznych interaktywnych obiektach. Na takich arenach możemy natknąć się na platformy, które dostępne są jedynie dla graczy potrafiących dobrze wykorzystać plecak odrzutowy, dający możliwość przelotu na wyższe poziomy. Z kolei na innych arenach znaleźć można elementy krajobrazu, takie jak przeszkody czy pułapki, które odpowiednio użyte mogą zadać obrażenia przeciwnikom. Jest też kilka aren wykonanych zupełnie bez polotu co strasznie kontrastuje z lokacjami, nad którymi ktoś popracował.

Bio F.R.E.A.K.S. dzisiaj.

Pomimo moich narzekań, warto jednak spojrzeć na to co Bio F.R.E.A.K.S. miała do zaoferowania. Z perspektywy 2024 roku gra może wydawać się rozczarowaniem, a jej dawny urok zbladł w porównaniu z nowoczesnymi bijatykami, które oferują znacznie większą głębię i precyzję. Kiedyś wydawała się być interesującym tytułem z oryginalnymi pomysłami, jednak brak dopracowania sprawił, że ostatecznie znalazła się na śmietniku historii.

Mimo to, Bio F.R.E.A.K.S. ma swoje miejsce jako fascynujący fragment historii gier wideo, szczególnie dla kolekcjonerów i miłośników retro. Gra nie może pretendować do miana pełnowartościowej bijatyki, ale nadal warto ją zobaczyć, aby docenić, jakie pomysły próbowano wprowadzić do tego gatunku. Może nie była to produkcja, która przetrwała próbę czasu, ale z pewnością była częścią ewolucji gatunku, co czyni ją interesującą z perspektywy historii gier.

Jednak dla dzieciaka, który kiedyś z zapartym tchem przeglądał strony czasopism takich jak Secret Service i Gambler, marząc o grach, które wydawały się niemal nieosiągalne, Bio F.R.E.A.K.S. była czymś więcej niż tylko kolejną bijatyką. Była obietnicą niesamowitych pojedynków, wyjątkowych postaci i futurystycznych światów, które mogły rozpalić wyobraźnię. W tamtych czasach, kiedy dostęp do nowych tytułów był ograniczony, a gry często istniały tylko na papierze i w marzeniach, Bio F.R.E.A.K.S. wydawała się fascynującą przygodą, której każdy chciał doświadczyć. Dziś może to być dla nas tylko ciekawostka, ale dla tamtego młodego gracza, wpatrzonego w kolorowe recenzje i zrzuty ekranu, gra miała w sobie coś magicznego, coś, co na zawsze pozostanie w pamięci jako symbol ery, w której nawet niedoskonałe gry mogły inspirować i zachwycać.

Grę polecam uruchomić na emulatorze DuckStation.

Tak jak wciąż wspominam w moich wpisach, granie na emulatorach za pomocą klawiatury mija się z celem. Dlatego też polecam Wam te dwa modele padów:

• 8Bitdo SN30 w cenie ok. 116 złotych (dostępny na Allegro, X-kom)
• 8Bitdo Ultimate C w cenie ok. 134 złotych. (dostępny na Allegro, X-kom)

Sam używam 8Bitdo Ultimate C niemal od roku i nie mam z nim żadnych problemów. 

Dziękuję za uwagę i życzę miłego grania !