Pamiętam to jak dziś. Miałam jakieś 10 lat, gumkę w kształcie delfina, różowy piórnik pachnący truskawką i… Tamagotchi przyczepione do szlufki od spodni — dumna oznaka, że jestem odpowiedzialną „mamą” swojego cyfrowego stworzonka. Małe, jajowate, z trzema przyciskami i mikroskopijnym ekranikiem, na którym siedział mój pierwszy w życiu „zwierzak”. Żywił się pikselową papką, moją dziecięcą miłością i obsesją na punkcie sprawdzania co pięć minut, czy nadal żyje.

Codzienność wyglądała tak: dzwonek na przerwę – ja nie do toalety, nie do sklepiku po drożdżówkę, tylko z pełnym skupieniem do kieszeni, by nakarmić swojego malucha. Czasem popłakiwał, bo był głodny. Czasem płakałam ja, bo… był martwy. Wystarczyło jedno popołudnie bez czujności, jedno „zapomniałam, bo była bajka” i… koniec. Tamagotchi leżał z czarnym ekranem, a ja przechodziłam przez cyfrową żałobę. Zdychał częściej niż ja zapominałam kluczy do mieszkania, a to naprawdę coś mówi.

Ale mimo tych dramatów kochałam go bezgranicznie. To była moja pierwsza lekcja odpowiedzialności, lojalności… i tego, że nawet elektroniczne stworzonko potrafi złamać serce dziewczynce z gumką-delfinem we włosach.

Tamagotchi pojawiło się na świecie 23 listopada 1996 roku, a ja miałam wrażenie, że przyleciało prosto z kosmosu. Albo z Japonii – jedno i to samo w tamtych czasach. Zabawka była reklamowana jako „przenośne coś do opieki” i, dziewczyno, to był dopiero chrzest bojowy! Karmić, czyścić, kochać, tulić – dokładnie jak teraz z dzieckiem, tylko wtedy nie było pieluch, tylko dźwięk „pipipipipi!” w środku lekcji matematyki.

Oficjalnie autorzy celowali w płeć piękną, ale nie oszukujmy się – wszyscy mieli Tamagotchi. Chłopaki udawali, że ich to nie rusza, ale widziałam, jak w przerwie karmili swoje stworki ukradkiem w szatni. Nauczyciele wpadali w szał, bo zamiast słuchać o pierwiastkach, patrzyliśmy, jak nasze cyfrowe stworzonka srają.

Potem przyszła dorosłość. Cicho, spokojnie, Tamagotchi zniknęło, a ja zaczęłam „opiekować się” Simsami (którzy umierali w pożarach, ale to temat na inny wpis). I nagle – BAM! Rok 2004. Tamagotchi wraca z nowym modelem – Tamagotchi Connection – i teraz moje stworki mogą się łączyć przez podczerwień, zakochiwać i mieć dzieci. Czyli dokładnie jak ja w gimnazjum.

Czasy się zmieniały, a Tamagotchi dalej robiło swoje. Nie przejmowało się nowymi trendami, iPhonami, ani tym, że dzieciaki zaczęły wciągać TikToka szybciej niż kiedyś oranżadę w proszku. Pojawiały się coraz bardziej kolorowe modele, z ekranami LCD, przyciskami w kształcie serduszek, a nawet z opcją randkowania. Można było grać w mini-gierki, urządzać przyjęcia, ubierać swojego stworka i… no cóż, patrzeć, jak znowu robi kupę na środku ekranu. Technologia szła do przodu, a on wciąż robił to samo. Bo najnowszy procesor nie zatrzyma najstarszego instynktu Tamagotchi – zdechnąć znienacka, jeśli właścicielka jedzie do babci na weekend i nie zabierze ze sobą baterii.

Nie pomagało też to, że baterie były jak złośliwi koledzy – działały wtedy, kiedy nie trzeba, a padały w najbardziej dramatycznym momencie. Ileż to razy wracałam do domu po dwóch dniach i znajdowałam swojego pupila w stanie absolutnego rozkładu, a ekran świecił tylko napisem „R.I.P.” i smutną czaszką. Trauma dzieciństwa? Tak, ale z domieszką słodkości i pikanterii w stylu lat 90.

I wiecie co? Do 2023 roku sprzedano ponad 91 milionów Tamagotchi. Dziewięćdziesiąt. Jeden. Milionów. To znaczy, że świat przyjął te cyfrowe stworki równie ciepło, jak my teraz przyjmujemy pizzę w sobotni wieczór. I szczerze? To całkiem logiczne. Bo nawet jeśli dziś na co dzień opiekuję się żywym, wrzeszczącym człowiekiem, który mówi „mamo, kupa!” średnio pięć razy na godzinę, to tamto jajko z ekranikiem było moim pierwszym treningiem przed życiem. Może bez pieluch, ale z równie dużą dawką nerwów i miłości.

A teraz uwaga – Tamagotchi nadal istnieje! I to jakie!

W lipcu 2023 roku pojawił się model Tamagotchi Uni, który ma Wi-Fi, czyli więcej niż moja pierwsza komórka. Dzięki niemu możesz poznawać inne Tamagotchi z całego świata w „Tamawersum”. Brzmi jak nazwa kremu przeciwzmarszczkowego, ale działa. Twoje stworki mogą teraz podróżować, randkować i żyć pełnią pikselowego życia.

I to jest piękne. Bo choć jesteśmy już starsze, może z kredytem, może z dzieckiem, może z mężem, który nie rozumie, czemu ryczysz nad plastikiem z 1996 – to Tamagotchi dalej z nami jest. Zmienione, nowoczesne, ale wciąż to samo – uczące nas, że trzeba karmić, kochać i czasem wyczyścić kupeczkę.

Tamagotchi to nie tylko zabawka — to cyfrowy kawałek dzieciństwa, który nauczył nas, jak ważna jest troska, systematyczność… i sprzątanie po innych. Od swojej premiery w 1996 roku przeszło długą drogę – od prostego pikselowego stworka po dzisiejsze, globalne Tamawersum z Wi-Fi. Mimo zmieniających się czasów, jedno się nie zmienia – Tamagotchi wciąż ma w sobie to coś, co wywołuje uśmiech i nutę nostalgii.

A Ty?
Miałaś Tamagotchi? A może wciąż gdzieś w szufladzie leży Twoje pierwsze cyfrowe „dziecko”?
Daj znać w komentarzu, jak je wspominasz!