Wyobraź sobie: siedzisz na kiblu, majty na kostkach, gówno jeszcze nawet nie powiedziało „cześć”, a twoja mobilka już wypluwa w ryj reklamę z ryjem uśmiechniętego smoka i tekstem „Pakiet startowy tylko dziś – 5,99 zł!”.
No kurwa zajebiście, jeszcze ci nie zeszło z jelita, a już ktoś chce, żebyś płacił za cyfrową torbę gówna +10 do szczęścia.

Naciśniesz raz.
Potem drugi, bo „przyda się booster do złotych mieczy”.
Trzeci, bo skina do postaci, która i tak wygląda jak upośledzony Teletubiś.
Czwarty, bo limitowany emotek sraczki z brokatem i tęczą.

I zanim zdążysz podetrzeć dupę, masz w historii konta 300 zł w plecy.
A gra? Dalej wygląda jak jebany arkusz Excela, tylko z dźwiękiem granym na kurwa trójkącie.

To nie są już gry. To pieprzone automaty do odsysania hajsu, zamaskowane jako rozrywka.
Tylko zamiast wrzucać monetę do slotu, wrzucasz PIN do aplikacji bankowej, a gra ci za to rzuca cyfrową marchewkę z napisem „może następnym razem”.

I najgorsze? Że to dzieciaki grają. Dzieciaki, które jeszcze nie rozróżniają „wartości pieniądza” od „wartości skina z oczami anime i kutasem węża”. Wrzucają kartę mamusi, bo im nie dropnęła fioletowa czapka z dupy.
I potem siedzą wkurwione jak gówno po kebabie, bo wypadł im „szary topór smutku +1”.

Gratulacje, ludzkości. Wychowaliśmy pokolenie cyfrowych hazardzistów z ADHD, pustym kontem i pełnym ekwipunkiem syfu.
A wszystko to, bo jakiś jebany menadżer od monetyzacji dostał premię za konwersję kliknięć w płatności.

„Ale to tylko kosmetyki!”
A chuj z tym! Jakby ci ktoś sprzedawał teksturę kromki chleba za 10 zł, to też byś mówił, że to „estetyczny wybór”?

Loot boxy: kasyno dla idiotów, zalegalizowane przez PEGI 7, testowane na dzieciach z IQ cebuli

Loot boxy to nie żaden dodatek, to jebany schemat piramidalny w przebraniu Pikachu. Psychologia behawioralna level doktor Mengele – światełka, dźwięki, sztucznie wyliczony drop rate, wszystko zaprojektowane tak, żebyś myślał, że jesteś o jeden klik od szczęścia. A potem dostajesz wirtualną dupochronkę, która wygląda jak skórka na penisa dla The Sims.

To już nawet nie jest śmieszne. To jest jakbyś otwierał kinder niespodziankę, tylko zamiast zabawki masz tam używaną prezerwatywę nosorożca i notkę: „spróbuj jeszcze raz, przegrywie”.

Battlefront II? Tam EA odpierdoliło taką kradzież na oczach świata, że Pablo Escobar w grobie bił brawo. Chcesz zagrać Vaderem? No to albo płać jak popierdolony, albo grindowanie przez 80 godzin w trybie „zombie z padaczką”. Albo spierdalaj. I wszystko to w grze, za którą już dałeś 250 zł na premierę.

To nie jest system nagród. To jest jebany automat do hazardu, tyle że zamiast dźwigni masz przycisk „kup teraz”. Różnica taka, że w Vegas przynajmniej dają ci darmowego drinka, jak przegrywasz. Tu dostajesz animację i przypomnienie, że jesteś biedakiem.

A PEGI? Kogo to obchodzi. PEGI 7, kurwa, serio? Czyli możemy spokojnie uczyć dzieci mechanizmów uzależnienia, byleby pudełko było kolorowe i miało pandę. Hazard? Spoko. Byleby nie było cycka, bo wtedy gra od 18 lat.

I potem EA robi zdziwioną minę jak ksiądz na gejowskim porno, że rekordowy downvote na Reddicie. Jeszcze pierdolą coś o „lepszym doświadczeniu gracza”. Jedynym doświadczeniem, jakie miałem, było pierdolnięcie myszką o ścianę i chęć, żeby przy następnej aktualizacji ich serwery jebał piorun prosto w dysk.

Płatne DLC: czyli „Hej, wypierdoliliśmy połowę gry, żeby ci ją potem sprzedać jako ’rozszerzenie’”

Wiesz, co jest najgorsze w płatnych DLC? Że to nie są kurwa dodatki. To są wyrżnięte kawałki gry, które powinny być tam od początku, ale zostały chirurgicznie wycięte skalpelem chciwości i wrzucone z powrotem za paywallem grubszym niż ściany ZUS-u. Wydawca nie patrzy już na ciebie jak na gracza. Patrzy jak na kartę płatniczą z nogami, którą można ruchać w odcinkach.

Assassin’s Creed II? Wycięte misje fabularne – dwie konkretne sekwencje historii, które dosłownie mają numery, ale są „niedostępne”, bo „Ezio miał dziurę w pamięci”. No kurwa jego mać, jakbym ja ci sprzedał książkę bez dwóch rozdziałów i dopisał „bo bohater się zamyślił”.

Mass Effect 3? Wspaniała kosmiczna opera z głębokimi postaciami, o ile oczywiście zapłacisz dodatkowo, żeby jedna z nich w ogóle istniała. A jak nie? No to spierdalaj, nie poznasz fabularnego twistu. Ale hej, chcesz kolorowego zakończenia w trzech wersjach? Zielone, niebieskie i czerwone – jak jebane żelki w paczce rozczarowań.

Resident Evil 5? Masz multiplayer, ale tylko jeśli dopłacisz. Czyli w pudełku jest, na płycie jest, ale zablokowany, bo Capcom powiedział: „chyba ci się popierdoliło, że damy ci to za darmo”.

I wiesz co jest w tym wszystkim najbardziej toksyczne? Że my to łyknęliśmy. Jak pelikany żwir. Bo „gra fajna, to zapłacę”. No to masz. Najpierw płacisz za prolog. Potem za epilog. Potem za strój bohatera, żeby wyglądał jak z poprzedniej części. A potem za tryb, który był standardem 10 lat temu.

Brawo, jesteś właścicielem gry. Znaczy wersji demo gry z opcją dokupienia reszty.

Creation Club – czyli: zrobiliśmy z modów zombie, zaszyliśmy im mikrotransakcje w dupie i sprzedajemy jako rewolucję

Bethesda, mistrzowie inżynierii wyciągania kasy, stwierdzili któregoś dnia: „Gracze uwielbiają mody! Tyle że są darmowe… a to jebany problem.” Więc co robi typowa korpo, gdy widzi coś fajnego i darmowego? Przerabia to na produkt, zawija w celofan i przykleja metkę z ceną większą niż twoja godność po piątym zakupie skórki do karabinu.

I tak narodził się Creation Club – nie jako pomost między graczami a modderami, tylko jako grobowiec pełen zombiaków udających mody. Rzeczy, które wcześniej można było mieć za friko z Nexus Mods, zostały przerobione na płatne DLC-śmieci – pies, który nawet nie szczeka, zbroja recolorowana przez stażystę, albo pistolet laserowy, który wygląda jak ktoś pomalował suszarkę do włosów.

A Bethesda? Bethesda odgrywała rolę żałosnego pasera, który krzyczy „To oficjalne, to lepsze!”, choć wszyscy wiemy, że w tle i tak słychać pikanie kalkulatora, na którym liczą ile jeszcze da się z ciebie wydoić, zanim odinstalujesz grę i pójdziesz się przewietrzyć.

I nie daj sobie wmówić, że „to wspiera twórców modów”. Creation Club wspiera co najwyżej tabelkę w Excelu z napisem „Revenue Forecast Q4” i kilka bonusowych premii dla panów w garniturach. Prawdziwi modderzy nadal robią cuda – za darmo, z miłości do gier, a nie z nadzieją, że ich patche do silnika fizyki ktoś sprzeda potem za 5.99 jako „Enhanced Backpack Physics System”.

Creation Club to nie rewolucja. To recykling pasji w korporacyjnym blenderze, który wypluwa DLC o smaku kartonu i aromacie zdzierstwa.

Retro gry: kompletna gra? Co to, kurwa, znaczy?

W latach 90. jak kupowałeś grę, to miałeś grę. Nie „early access pre-beta open test branch platinum founder’s pre-order tier 3 bundle z dostępem do tutoriala”. Nie. Miałeś Super Mario, Contra, Duke’a, i to działało. Bez jebanych patchy day one, bez przepustek sezonowych, bez logowania do jakiegoś kurwidołka z kontem Ubisoft Connect x Twitch Prime.

Grałeś, bo gra była gotowa. I nikt nie obiecywał ci, że „kampania będzie dostępna w trzecim kwartale, chyba że ją wytną”. Tryb multiplayer? Na jednej kanapie, dwóch graczy, i koniec pierdolenia. Nikt nie musiał czekać na sezon drugi, bo nie było sezonów. To nie serial z Netflixa, tylko produkt, który był, kurwa, skończony przy premierze.

Dzisiaj? Kupujesz grę, a dostajesz instalator do sklepu, który wymaga aktualizacji, logowania, weryfikacji, patcha 40 GB i jeszcze ci jebie światłem po oczach, żebyś kupił skórkę do broni, której jeszcze nie dodali. Ale już możesz zapłacić. Zajebiście.

To nie są gry. To pieprzone platformy do dojenia. A ty nie jesteś graczem. Jesteś chodzącą kartą kredytową, targetem reklamowym i frajerem, co dał się wciągnąć do ekosystemu jak kura do KFC. Tylko że kurczak chociaż dostaje ketchup za darmo.

Na koniec: Pomyśl. Serio. Zanim znowu wyjmiesz kartę.

To nie jest apel zgreda w bamboszach, co wspomina czasy Pegasusa przy czaju z imbirem. To krzyk wkurwienia człowieka, który pamięta, czym gry miały być – a nie tym, w co zostały spierdolone.

Bo gry to nie miały być katalogiem jak w IKEI, gdzie każdy tryb, każda mapa, każda pierdolona skórka ma swoją cenę. Gry to nie była pieprzona subskrypcja z „sezonem trzecim” i paczką monet na start. To nie był jebany formularz do logowania, akceptacja polityki prywatności, konta, launchery, patche, hotfixy, jebane roadmapy i „early access” bez końca.

Gry miały być emocją.
Radością.
Oderwaniem.
Dziełem. Nie pierdolonym produktem „live service”, gdzie i tak wszystko zdechnie za 2 lata.

Więc nie bądź frajerem. Nie daj się doić jak cielak do końca życia.
Bo jak wszyscy będą łykać każdą grę z battle passem i sklepikiem jak pelikany, to za 10 lat będą ci sprzedawać osobno przycisk „Nowa gra”.

Bo jak pozwolisz, żeby dziś ci sprzedali zbroję dla konia, to jutro ci sprzedadzą końskie gówno jako limited edition.

Na zakończenie

Chcesz dalej być jebanym klientem z płaczącym kontem bankowym i kartą kredytową wyrobioną bardziej niż twoja własna cierpliwość?
Chcesz dalej ładować hajs w cyfrowe śmieci – skiny, emotesy, „ekskluzywne” zestawy startowe – żeby mieć złotą giwerę, której i tak nie użyjesz, bo grasz godzinę tygodniowo, a resztę czasu spędzasz, aktualizując grę?

Chcesz dalej być targetem, wykresikiem, cyfrą w Excelu jakiegoś menadżera od monetyzacji?

Czy może wreszcie wstaniesz z kolan i powiesz:

„Nie, kurwa. Nie dzisiaj. I nie za 9,99.”

Bo jeśli wszyscy przestaniemy klikać „Kup teraz”, to może wreszcie ktoś się obudzi po drugiej stronie ekranu. Może ktoś przypomni sobie, że gry to nie tylko dojarka do portfela, ale pasja, wizja i fun, a nie tylko „optymalizacja konwersji”.

To jest właśnie moje zdanie.
Przekaż go dalej, jeśli masz jaja.
A jeśli nie – luz, możesz wrzucić go do koszyka jako kolejne DLC.
Za drobne.
I swoją godność.